Η αλιεία στην προσφυγική
Καβάλα του Μεσοπολέμου
(ανάρτηση στο FB, 21-2-2024)
Από τους 30.000
πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Καβάλας, ένα σημαντικό ποσοστό
προέρχονταν από παραθαλάσσιες περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας και της
Προποντίδας και είχαν ως κύρια επαγγελματική δραστηριότητά τους την αλιεία.
Μέχρι τότε, και στα
μέρη μας και στην παλιά Ελλάδα, η αλιεία ήταν υποτυπώδης: Οι λιγοστοί ψαράδες,
άνθρωποι ταπεινής καταγωγής (χριστιανοί και μουσουλμάνοι), είχαν μικρά
πλεούμενα και αλίευαν μόνο σε κλειστές θάλασσες και αποκλειστικά στα κατάγιαλα,
δίπλα στην ακτή.
Οι πρόσφυγες έφεραν
νέα εργαλεία (ανεμότρατες, γρι-γρί κ.ά.), δημιούργησαν αξιόλογο αλιευτικό στόλο
και αξιοποίησαν παρθένα αλιευτικά πεδία. Έτσι από τη δεκαετία του 1930 το
λιμάνι της Καβάλας έγινε, σταδιακά βέβαια, κέντρο μιας αξιόλογης αλιευτικής
οικονομίας τοπικής κλίμακας.
Μια πρώτη αρκετά
σαφή εικόνα για τη δύναμη του αλιευτικού μας στόλου και για την τοπική
αλιευτική οικονομία παρουσιάζει μια έκθεση που δημοσίευσε το 1934 ο τότε
Λιμενάρχης Καβάλας Ηλίας Καζάκος. Σύμφωνα με την έκθεση, στην Καβάλα υπήρχαν
περισσότερα από 300 καΐκια και αλιευτικές λέμβοι, με πληρώματα περίπου 1.000
ατόμων.
Τα μηχανοκίνητα
καΐκια ήταν ελάχιστα: 10 ανεμότρατες και
3-4 γρι-γρι. Τα περισσότερα αλιευτικά ήταν ακόμη κωπήλατα: 40 τράτες και γρύποι
– 45 γαριδόδιχτα – 30 “σύνθετα” (ίσως διχτυάρικα, σουπιόδιχτα, γλωσσόδιχτα,
μπαρμπουνερά, καρτέρια για παλαμίδες, σκουμπριά, γοφάρια) – 25 παραγάδια – 150 διάφορες
αλιευτικές λέμβοι (μάλλον με πυροφάνια και καλάθια - κιούρτους, για αχινούς,
μύδια κ.ά.).
Αν και η έκθεση
αναφέρεται ρητά στην πόλη της Καβάλας, έχω λόγους να θεωρώ ότι ο Λιμενάρχης
ενσωματώνει και την υπόλοιπη περιφέρεια,
περιλαμβάνει δηλ. τον κόλπο των Ελευθερών και την Κεραμωτή, ίσως και τη
Θάσο.
Στην εκδήλωση του
Συλλόγου της Αγίας Παρασκευής, θα μιλήσουμε και γι’ αυτά και για πολλά άλλα…
