Όψεις της κοινοτικής ζωής στην Καβάλα του 19ου - αρχών 20ού αιώνα: Τα γηρατειά, ο θάνατος και η διαθήκη*
Την
εποχή που ιστορούμε για λίγους έγραφε η μοίρα να φτάσουν στα γεράματα. Ο
θάνατος καραδοκούσε συνήθως πιο νωρίς. Κι ήταν πιο αποτρόπαιος, όταν έκοβε το
νήμα της ζωής στα πρώτα βήματά της ή στα ωραιότερα χρόνια της. «Ἡ πλάξ αὕτη καλύπτει
ἄνθος ἀρτίως μαρανθέν,
νεάνιδα,
παρθένον
εἰκοσιδιετῆ, τήν Φραντζεσκούλαν Μ.
Φοσκόλου
ἐκ Σμύρνης,
ἀποθανοῦσαν τήν
1ην
Νοεμβρίου
1852». Και στα γαλλικά:
«Τελευταία
μαρτυρία
αγάπης
απ’
την
οικογένειά της που θρηνεί. Εδώ αναπαύεται η Françoise M. Foscolo, που πέθανε την 1η Νοεμβρίου 1852 στην
ηλικία των 22 ετών. Προσευχηθείτε γι’ αυτήν».[1]
