Η αλιεία στην προσφυγική
Καβάλα του Μεσοπολέμου
(ανάρτηση στο FB, 21-2-2024)
Από τους 30.000
πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Καβάλας, ένα σημαντικό ποσοστό
προέρχονταν από παραθαλάσσιες περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας και της
Προποντίδας και είχαν ως κύρια επαγγελματική δραστηριότητά τους την αλιεία.
Μέχρι τότε, και στα
μέρη μας και στην παλιά Ελλάδα, η αλιεία ήταν υποτυπώδης: Οι λιγοστοί ψαράδες,
άνθρωποι ταπεινής καταγωγής (χριστιανοί και μουσουλμάνοι), είχαν μικρά
πλεούμενα και αλίευαν μόνο σε κλειστές θάλασσες και αποκλειστικά στα κατάγιαλα,
δίπλα στην ακτή.
Οι πρόσφυγες έφεραν νέα εργαλεία (ανεμότρατες, γρι-γρί κ.ά.), δημιούργησαν αξιόλογο αλιευτικό στόλο και αξιοποίησαν παρθένα αλιευτικά πεδία. Έτσι από τη δεκαετία του 1930 το λιμάνι της Καβάλας έγινε, σταδιακά βέβαια, κέντρο μιας αξιόλογης αλιευτικής οικονομίας τοπικής κλίμακας.
