Το λαδικό μας!

Το λαδικό μας!

(ανάρτηση στο, 22-9-2016)

Το τελευταίο απόκτημα του “Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού” της Καβάλας είναι ένα απλό κεραμικό μπουκάλι. Δεν έχει ιδιαίτερα διακοσμητικά στοιχεία στο επίχρισμα και στο εφυάλωμά του, αντίθετα φέρει όλα τα σημάδια της φθοράς από το πέρασμα του χρόνου και τις περιπέτειες της διαδρομής του: αποχρωματισμούς και θραυσίματα, ρωγμές, στίγματα κ.ά. Ακόμη και η έκτυπη σφραγίδα στο κάτω μέρος του κορμού του είναι δυσανάγνωστη. Όμως παρά την ασήμαντη υλική και καλλιτεχνική αξία της, η ταπεινή φιάλη είναι φορέας μιας συγκινητικής προσφυγικής μνήμης.

Γουρουνιές…

 

Γουρουνιές…

(ανάρτηση στο FB, 15-4-2016)

Σε μια άλλη, παρόμοια... γουρουνιά (το 2011 στο τζαμί του Χαλίλ Μπέη, της «Μουσικής», στην Παναγία)* είχα υπομνήσει το εξής περιστατικό: Το 1930 στα Δωμάτια του Παγγαίου η κοινότητα αποφάσισε να ανεγείρει εκκλησία σε οικόπεδο που της παραχώρησε γι’ αυτό το σκοπό η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων. Ο μόνος που είχε αντίθετη άποψη ήταν η Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Σωφρόνιος! Στο έγγραφο του κοινοτάρχη προς το Νομάρχη Καβάλας διαβάζουμε τα εξής: "Ο Σεβασμιώτατος Άγιος Ελευθερουπόλεως είχε και έχει την αντίληψιν ότι η εκκλησία πρέπει να ανεγερθή εκεί όπου ευρίσκεται σήμερον το τουρκικόν τέμενος και τούτο διότι […] ανησυχεί μήπως το περιπίπτον εις αχρηστίαν ούτω τέμενος χρησιμοποιηθή δι’ ιδιωτικήν χρήσιν, τονίζων ότι πρέπει να σεβώμεθα τα ευαγή ιδρύματα των Τούρκων"! Ο Μητροπολίτης Σωφρόνιος Σταμούλης ήταν πρόσφυγας από την Ανατολική Θράκη, φανατικός βασιλόφρων και ένθερμος πατριώτης.

Ο μεντρεσές – Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού της Καβάλας

Ο μεντρεσές – Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού της Καβάλας*

Ο μεντρεσές της οδού Κολοκοτρώνη στις αρχές του 20ού αιώνα.

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. του Συλλόγου Μικρασιατών Ν. Καβάλας «Μνήμη Μ. Ασίας» τέθηκε στην ημερήσια διάταξη και το «θέμα του μεντρεσέ» της οδού Κολοκοτρώνη. Όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με την πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, το κτίριο θα αποκατασταθεί και θα στεγάσει το Μουσείο του Συλλόγου μας, το νεοσύστατο «Μουσείο του Προσφυγικού Ελληνισμού» (και όχι «το Σύλλογο», όπως έχει γραφτεί και ειπωθεί). Επειδή στις σχετικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις –και εντός του Δημοτικού Συμβουλίου και κυρίως στα τοπικά ΜΜΕ– έγινε και εξακολουθεί να γίνεται λόγος για το Σύλλογό μας, συχνά με τρόπο που προδίδει άγνοια, θεωρήσαμε αναγκαίο να ενημερώσουμε υπεύθυνα τους συμπολίτες και να αποσαφηνίσουμε τη δική μας θέση για το ζήτημα αυτό.