Το τζαμί του Ιμπραήμ πασά στην Καβάλα - ένα σκίτσο του 1860

Το τζαμί του Ιμπραήμ πασά στην Καβάλα - ένα σκίτσο του 1860

(ανάρτηση στο FB, 26-1-2014)

Σκίτσο της Mary Ad. Walker, με το τζαμί του Ιμπραήμ πασά, σημερινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Σε πρώτο πλάνο φαίνεται ο κεντρικός δρόμος της πόλης (σημερ. Κουντουριώτου), όπου αναπτύσσεται η αγορά. Παράλληλα στην ακτογραμμή διακρίνεται η Εγνατία οδός, που συνέδεε την Ανατολή με τη Δύση. Η εκτός των τειχών περιοχή είναι ακόμη εντελώς ανοικοδόμητη.

Δυο λόγια για το ρόλο του τζαμιού: Το 1391 η Χριστούπολη καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς και για 140 χρόνια φέρει τα σημάδια της καταστροφής και της εγκατάλειψης. Υποδομές και λειτουργίες πόλης αποκτά η Καβάλα στα 1520-1530, όταν ο Ιμπραήμ πασάς, βεζύρης και κουνιάδος του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, κατασκευάζει μεγάλης κλίμακας έργα ύδρευσης, άμυνας και κοινής ωφέλειας.

Ο Άγιος Νικόλαος της Καβάλας

Ο Άγιος Νικόλαος της Καβάλας*

Όταν μελετούμε το προσφυγικό φαινόμενο, στεκόμαστε κυρίως στα θέματα της στέγασης και της επαγγελματικής αποκατάστασης. Για τους ίδιους τους πρόσφυγες όμως σημαντικό ήταν και το ζήτημα της λατρείας. Στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής η πίστη αποτελεί γερό στήριγμα και η ανάγκη εκτέλεσης των θρησκευτικών καθηκόντων γίνεται πιο έντονη. Όμως από το 1922 και μετά η εκπλήρωσή τους αντιμετώπιζε δυσκολίες.

Στα 1922 η Καβάλα διέθετε τέσσερις εκκλησίες –της Παναγίας, του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Παύλου– που κάλυπταν τις ανάγκες των 10-15.000 χριστιανών της πόλης, μονίμων κατοίκων και εποχιακών καπνεργατών. Με τον ερχομό των προσφύγων όμως ο χριστιανικός πληθυσμός εγγίζει τις 50.000 και γίνεται επιτακτική η ανάγκη για περισσότερους ναούς.